มาตรฐานผลิตภัณฑ์อุตสาหกรรม กางเกงชั้นในชาย

มาตรฐานผลิตภัณฑ์อุตสาหกรรม กางเกงชั้นในชาย

กระทรวงอุตสาหกรรมได้ออกประกาศกำหนดมาตรฐานผลิตภัณฑ์อุตสาหกรรม กางเกงชั้นในชาย ตาม มาตรฐานเลขที่ มอก. 2262-2549 ไว้ตั้งแต่เดือนมีนาคม พ.ศ.2549 และได้ประกาศลงใน ราชกิจจานุเบกษา ในเดือนกรกฎาคมของปีเดียวกันนั้นแล้ว ดังมีรายการละเอียดดังนี้

1. ขอบข่ายมาตรฐานผลิตภัณฑ์อุตสาหกรรมนี้กำหนดคุณภาพกางเกงชั้นในชายที่ทำจากผ้าถักซึ่งทำจากเส้นใยฝ้ายล้วน หรือเส้นใยฝ้ายผสมเส้นใยอื่นโดยมีเส้นใยฝ้ายไม่น้อยกว่าร้อยละ 60

2. บทนิยามความหมายของคำที่ใช้ในมาตรฐานผลิตภัณฑ์อุตสาหกรรมนี้ มีดังต่อไปนี้
2.1 ชื่อขนาด (size designation) หมายถึง ตัวเลขที่กำหนดขึ้นเพื่อแสดงขนาดของกางเกงชั้นในชายโดยใช้รอบเอวของผู้ใช้
2.2 กางเกงชั้นในชายแบบบรีฟ (briefs) หมายถึง กางเกงชั้นในชายซึ่งเมื่อสวมใส่แล้วขอบเอวจะอยู่เหนือสะโพกบนขึ้นไป
2.3 กางเกงชั้นในชายแบบบิกินิ (bikinis) หมายถึง กางเกงชั้นในชายซึ่งเมื่อสวมใส่แล้วขอบเอวจะอยู่ต่ำกว่าสะโพกบนลงมา
2.4 กางเกงชั้นในชายแบบบ๊อกเซอร์ (boxers) หมายถึง กางเกงชั้นในชายขาสั้น

3. แบบกางเกงชั้นในชายแบ่งตามรูปร่างออกเป็น 3 ประเภท คือ
3.1 แบบบรีฟ

รูปที่ 1 ตัวอย่างกางเกงชั้นในชายแบบบรีฟ

3.2 แบบบิกินิ
 
รูปที่ 2 ตัวอย่างกางเกงชั้นในชายแบบบิกินิ

3.3 แบบบ๊อกเซอร์

รูปที่ 3 ตัวอย่างกางเกงชั้นในชายแบบบ๊อกเซอร์

หมายเหตุ * หมายถึง มิติที่วัดได้คูณด้วยสอง

4. ชื่อขนาด มิติและเกณฑ์ความคลาดเคลื่อนชื่อขนาด และความยาวรอบเอวของกางเกงชั้นในชาย
หากมิได้มีการตกลงกันเป็นอย่างอื่นระหว่างผู้ซื้อกับผู้ขาย ให้เป็นไปตามตารางที่ 1
การทดสอบให้ปฏิบัติตามข้อ 10.2

ตารางที่ 1 ชื่อขนาด มิติและเกณฑ์ความคลาดเคลื่อนของกางเกงชั้นในชาย

หน่วยเป็นเซนติเมตร

ชื่อขนาด	ความยามรอบเอวกางเกง	เกณฑ์ความคลาดเคลื่อน
50	50.0	±2.0
54	54.0
58	58.0
62	62.0
66	66.0
70	70.0
74	74.0
78	78.0
82	82.0
86	86.0
94	94.0
98	98.0

5. วัสดุ5.1 ผ้าถัก
5.2 ด้ายเย็บ
ด้ายเย็บที่ใช้เย็บกางเกงชั้นในชายที่ชักตัวอย่างจากโรงงานที่ทำ
5.2.1 ต้องมีค่าแรงดึงสูงสุดไม่น้อยกว่า 8.0 นิวตัน
การทดสอบให้ปฏิบัติตาม ISO 2062
5.2.2 ต้องมีความคงทนของสีต่อการซัก (ยกเว้นด้ายเย็บสีขาว) ไม่น้อยกว่า เกรย์สเกล ระดับ 4 สำหรับการเปลี่ยนสีและการเปื้อนสี
การทดสอบให้ปฏิบัติตาม ISO 105 C01
5.3 แถบยางยืด
แถบยางยืดที่ใช้ทำกางเกงชั้นในชายที่ชักตัวอย่างจากโรงงานที่ทำ ต้องมีมอดูลัสที่สูญเสียหลังการเร่งอายุใช้งาน
ไม่มากกว่าร้อยละ 10 สำหรับทำขอบเอว และไม่มากกว่าร้อยละ 20 สำหรับทำขอบขา
การทดสอบให้ปฏิบัติตาม มอก.570

6. คุณลักษณะที่ต้องการ6.1 ลักษณะทั่วไป
ต้องสะอาดและปราศจากข้อบกพร่องที่มีผลต่อการใช้งาน เช่น รู รอยห่วงหลุดเป็นทาง สีไม่สม่ำเสมอ ด่าง
การทดสอบให้ทำโดยการตรวจพินิจ
6.2 การเย็บ6.2.1 ตะเข็บและริมผ้าส่วนต่างๆ ต้องเรียบร้อย แน่น ไม่หลุดลุ่ยง่าย ใช้ฝีเข็มไม่น้อยกว่า 11 ฝีเข็มต่อความยาว 25.4 มิลลิเมตร
6.2.2 ริมผ้าด้านในของตะเข็บต้องเย็บแบบพันริมผ้าเพื่อกันการหลุดลุ่ยของผ้า และใช้ฝีเข็มไม่น้อยกว่า 11 ฝีเข็ม ต่อความยาว 25.4 มิลลิเมตร
การทดสอบให้ทำโดยการตรวจพินิจและการวัด
6.3 ชนิดเส้นใยและส่วนผสมของเส้นใย6.3.1 กางเกงชั้นในชายที่ทำจากผา้ ถักซึ่งทำจากเส้นใยฝ้า้ยล้วน ต้องมีเส้นใยฝ้า้ยร้อยละ 100 และเป็นไปตามที่ระบุไว้ที่ฉลาก
6.3.2 กางเกงชั้นในชายที่ทำจากผ้าถักซึ่งทำจากเส้นใยฝ้ายผสมเส้นใยอื่น ให้เป็นไปตามที่ระบุไว้ที่ฉลาก โดยมีเกณฑ์ความคลาดเคลื่อนของอัตราส่วนผสมของเส้นใย ± ร้อยละ 3 และต้องมีเส้นใยฝ้ายไม่น้อยกว่าร้อยละ 60
การทดสอบให้ปฏิบัติตาม ISO 1833 และ ISO 5088
6.4 คุณลักษณะที่ต้องการอื่นๆ
ต้องเป็นไปตามตารางที่ 3

หมายเหตุ * หมายถีง แอโรแมติกแอมีน 24 ตัว รายละเอียดดังในภาคผนวก ก. (อ่านฉบับเต็ม)

7. การบรรจุ
ให้บรรจุกางเกงชั้นในชายในถุงหรือกล่องทำด้วยกระดาษหรือพลาสติกหรือบรรจุภัณฑ์อื่นที่เหมาะสม สะอาด
และป้องกันสิ่งสกปรกได้

8. เครื่องหมายและฉลาก

8.1 ที่กางเกงชั้นในชายทุกตัว อย่างน้อยต้องมีเลข อักษร หรือเครื่องหมายแจ้งรายละเอียดต่อไปนี้ให้เห็นได้ง่าย
และชัดเจน
(1) ชื่อขนาด
(2) ชนิดเส้นใยและส่วนผสมของเส้นใย เป็นร้อยละ
(3) สัญลักษณ์การซักรีด ตาม มอก.766
(4) ชื่อผู้ทำหรือโรงงานที่ทำ หรือเครื่องหมายการคา้ ที่จดทะเบียน

8.2 ที่ภาชนะบรรจุกางเกงชั้นในชายทุกหน่วย อย่างน้อยต้องมีเลข อักษร หรือเครื่องหมายแจ้งรายละเอียดต่อไปนี้
ให้เห็นได้ง่าย และชัดเจน
(1) ชื่อผลิตภัณฑ์ตามมาตรฐานนี้หรือชื่ออื่นที่สื่อความหมายว่าเป็นผลิตภัณฑ์อุตสาหกรรมนี้
(2) แบบ
(3) ชื่อขนาด
(4) รอบเอวผู้ใช้ และความยาวรอบเอวกางเกงชั้นในชาย เป็นเซนติเมตร
(5) เดือน ปีที่ทำ
(6) คำแนะนำในการดูแลรักษา อาจแสดงด้วยสัญลักษณ์ตาม มอก.766
(7) ชื่อผู้ทำหรือโรงงานที่ทำ พร้อมสถานที่ตั้ง หรือเครื่องหมายการค้าที่จดทะเบียน
(8) ประเทศที่ทำ

8.3 ในกรณีใช้ภาษาต่างประเทศด้วยหรือในกรณีที่ใช้เฉพาะภาษาต่างประเทศเพื่อการส่งออก ต้องมีความหมาย
ตรงกับภาษาไทยที่กำหนดไว้ข้างต้น

กางเกงว่ายน้ำ aussieBum Storm Sonic

กางเกงว่ายน้ำ aussieBum - aussieBum Swimwear

aussieBum Storm-Sonic

80% Nylon
20% Lycra

ไซส์ S ขนาดเอวก่อนยืดประมาณ 24 นิ้ว
ไซส์ M ขนาดเอวก่อนยืดประมาณ 26 นิ้ว
ไซส์ L ขนาดเอวก่อนยืดประมาณ 28 นิ้ว

** สินค้าจริง แถบสีขาวจะอยู่ข้างหน้า แถบสีเงินจะอยู่ด้านข้าง

ราคาต่อหน่วย (piece): 480 ฿  

สนใจใจ สินค้าตัวนี้ คลิก 

ประวัติของกางเกงใน (ตั้งแต่สมัยอียิปต์เป็นต้นมา)

ประวัติของกางเกงใน (ตั้งแต่สมัยอียิปต์เป็นต้นมา)

กางเกงในนั้นอยู่คู่กับมนุษยชาติมายาวนานแล้ว ย้อนไปถึงสมัยอิยิปต์โบราณ

1323 ปีก่อนคริสตกาล (1323 BCE) พระศพของคิง ทุต (King Tut หรือ Tutankhamen) กษัตริย์แห่งอียิปต์ถูกฝังพร้อมด้วยเพชรนิลจินดา เฟอร์นิเจอร์ ตะเกียง แจกัน และผ้าเตี่ยว (loincloth) จำนวน 145 ผืน นี่เป็นครั้งแรกที่กางเกงในถูกบันทึกอยู่ในประวัติศาสตร์ นอกจากนี้ยังมีรูปปั้นคนใช้จำนวนถึง 400 ตัว ฝังลงไปในหลุมพระศพด้วย คาดว่าคงจะฝังลงไปเพื่อให้ช่วยซักผ้าเตี่ยวให้นั่นเอง

Egypt's loincloth

ปี ค.ศ.100 (100 CE) ชาวโรมันทั้งหญิงและชายสวมผ้าเตี่ยวที่เรียกว่า Subligaculum

ปี ค.ศ.634 (634 CE) ในยุโรป ผ้าเตียว Subligaculum เริ่มล้าสมัย จึงถูกแทนที่ด้วย กางเกงชั้นในยาวประมาณเข่า (braies) ซึ่งกางเกงชั้นในแบบนี้เอื้อประโยชน์ต่อคุณผู้ชายเป็นอันมาก เพราะมีช่องเปิดตรงเป้าไว้ให้ปัสสาวะได้สะดวกนั่นเอง

braies

ปี ค.ศ. 1390 กางเกงชั้นในเริ่มสั้นลง โดย Geoffrey Chaucer นักแต่งกลอนชื่อดังของอังกฤษในช่วงยุคกลาง บ่นเรื่องความยาวของกางเกงชั้นในที่สั้นลงถึงต้นขาว่ามันดูเปิดเผยเกินไป ในหนังสือ ชื่อ The Canterbury Tales

ปี ค.ศ. 1482 กษัตริย์เอ็ดวาร์ดที่ 4 ห้ามบุคคลที่มียศต่ำกว่า ลอร์ด ใส่เสื้อคลุมแบบสั้น ส่งผลให้หนุ่มอังกฤษผู้รักแฟชั่นทั้งหลายต่างบ่นกันเซ็งแซ่ พวกเขาเลยตอบโต้ด้วยการประดิษฐ์ ปลอกสวมสำหรับปิดบังอวัยวะเพศ (codpiece) ขึ้นมาแทน

ปี ค.ศ. 1525 กษัตริย์เฮนรี่ที่ 8 ทรงดัดแปลง codpiece ให้มีลักษณะป่องขึ้นจากเดิม

codpiece

ปี ค.ศ. 1793 เครื่องปั่นฝ้ายถูกประดิษฐ์ขึ้น ในขณะเดียวกันความต้องการชุดชั้นในผ้าฝ้ายก็เพิ่มขึ้น ชุดชั้นในแบบชุดยาวติดกันทั้งตัว (union suit) ก็กลายเป็นชุดชั้นในมาตรฐานในศตวรรษที่ 19


union suit

ศตวรรษที่ 19 ผู้หญิงยุควิคตอเรียนเริ่มใส่ชุดชั้นในแบบคอร์เซ็ต (corset) ที่รัดแนบกับลำตัวมากๆ นักวิชาการคาดว่า การที่ผู้หญิงในยุควิคตอเรียนมักเป็นลม เนื่องมาจากใช้ชุดชั้นในรัดแน่นจนเกินไป

corset

ปี ค.ศ. 1909 ฮอเรส กรีลีย์ จอห์นสัน (Horace Greeley Johnson) ประดิษฐ์ชุดชั้นในที่เรียกว่า Kenosha Klosed-Krotch ซึ่งในปัจจุบันมันก็คือชุดลอง จอห์น (long johns) นั่นเอง จากผลงานการทุ่มทุนของเขา ฮอเรส เลยได้ฉายาว่า "เอดิสันแห่งชุดชั้นใน"

Kenosha Klosed-Krotch

ปี ค.ศ. 1919 กางเกงชั้นในที่มีลักษณะคล้ายกางเกง เรียกว่า bloomers เป็นที่นิยมในหมู่สาวๆ เนื่องจากพวกเธอเริ่มกระตือรือร้นในกิจกรรมโลดโผน เช่น การขี่จักรยาน และเล่นเทนนิส มากขึ้น

bloomers

ปี ค.ศ. 1922 ถือได้ว่าเป็นปีสำคัญในประวัติศาสตร์ชุดชั้นในสตรีก็ว่าได้ เพราะพวกมันเริ่มประดับด้วยผ้าชีฟอง ซาติน และลูกไม้ ชุดชั้นในถูกเรียกด้วยศัพท์ใหม่เก๋ๆว่า ลองเจอเร (lingerie) ซึ่งเป็นภาษาฝรั่งเศส แปลว่า ชุดชั้นใน

ปี ค.ศ. 1970 เป็นช่วงที่กางเกงชั้นในพัฒนาการมาถึงขีดสุด เริ่มมีคนใส่กางเกงชั้นในแบบ จี-สตริง (Thong) บนชายหาดในประเทศบราซิล จริงๆแล้วคำว่า thong เป็นภาษาโบราณ โดยมาจากคำว่า thwong ที่แปลว่า เส้นหนัง